توسعه معادن به روش «میانمار»

میانمار یا برمه از مجموعه کشورهای جنوب شرق آسیاست. حدود ۷۵‌میلیون نفر جمعیت دارد که از این تعداد ۲۴‌درصد در نواحی شهری زندگی می‌کنند. سازمان ملل متحد می‌گوید این کشور از نظر سلامت عمومی یکی از بدترین کشورهای جهان است و در میان ۱۹۵ کشور جهان رتبه ۱۹۰ سلامت را به آن داده است.

نقض حقوق بشر، بی‌توجهی به شرایط کودکان کار، قاچاق انسان و نبود آزادی سخن، اتهامات دیگری است که از سوی سازمان ملل به میانمار وارد می‌شود. در سال‌های اخیر البته اتفاقات خوبی هم افتاده است، فضای دموکرات‌تری ایجاد شده و این کشور پس از چند دهه رکود، سوء‌مدیریت و انزوا به آهستگی به سوی آزادی و داشتن روابط با جهان قدم می‌گذارد و در این مسیر از دستاویز قرار دادن غنایم معدنی خود نیز غافل نمانده است. اما همه چیز به همین سادگی نیست، استخراج معدن در میانمار هر چند از حضور ذخایر قابل توجه بهره‌مند است، ‌اما به همان میزان از مشکلات موجود رنج می‌برد. به گزارش صمت به نقل از ماینینگ، رادیو آسیای آزاد در گزارشی به وضعیت اسفبار صنعت استخراج معدن در میانمار پرداخته است. ضعف قوانین، تخریب بی‌سابقه محیط‌زیست و تلفات انسانی ناشی از کار در شرایط سخت با دستمزد کم معضلاتی است که معدنچیان این منطقه در حال حاضر با آن درگیرند، در چنین شرایطی دولت دموکرات و نوپای میانمار از تصمیم خود برای باز کردن راه ورود شرکت‌های چندملیتی و همچنین مجریان محلی برای استخراج معادن خبر می‌دهد، معادنی که به دلیل حکومت نظامی سرکوبگری که پیش از این بر میانمار حاکمیت داشت، امکان استخراج نداشتند. میانمار از سال ۱۹۶۲ تا ۲۰۱۱میلادی از سوی یک حکومت نظامی اداره می‌شد، در سال ۲۰۱۰میلادی برنامه آزادسازی خود را آغاز کرد و در سال ۲۰۱۶میلادی توانست نخستین دولت دموکرات خود را انتخاب کند. حال در این فضای جدید این کشور جنوب شرق آسیا می‌خواهد سرمایه‌گذاران جهان را که البته بی‌تمایل نیستند تا به ذخایر دست‌نخورده طلا، تنگستن، مس و نفت این کشور دست یابند، جذب کند. در کنار این منابع صنعت یشم این کشور هم آهنربای خوبی برای جذب سرمایه‌های خارجی به شمار می‌آید. معدن «نان» میانمار هم که در جنوب دریاچه این‌دوگِی در منطقه مان‌ین و در ایالت کاچین قرار دارد، ذخیره گاه صدها معدن طلاست که تمام اینها برای سرمایه‌‌گذاران داخلی و خارجی جذاب است، اما برای ساکنان محلی نه. ساکنان این منطقه می‌گویند شرایط زندگی، ویژگی‌های زیست‌محیطی و عادات محلی آنها با صنعتی که قرار است وارد شود و از ثروت‌های منطقه بهره‌برداری کند، سازگاری ندارد. به هر حال، عملیات استخراج منابع در طول چند سال گذشته رو به رشد بوده و مقامات میانمار هم در برابر اعتراضات گروه‌های محیط‌زیستی و گزارشات ارائه شده از سوی خبرنگاران به ندیدن و نشنیدن تظاهر می‌کنند. رادیو آسیای آزاد در آخرین گزارش خود از منطقه‌ای ۲۰۰ هکتاری به نام «نان» در مان‌ین واقع در ایالت کاچین شمالی خبر می‌دهد و از قول رییس شبکه توسعه‌ای کاچین نقل می‌کند که ۱۸‌درصد از این ایالت به منظور دسترسی به طلا مورد کندوکاو قرار گرفته است. باز شدن ناگهانی دروازه‌‌ بازارهای دیگر به این کشور باعث شده تا ساکنان محلی بتوانند به ماشین‌آلات سنگینی مانند بلدوزر دسترسی پیدا کنند، یکی از ساکنان محلی در این باره به رادیو آسیای آزاد می‌گوید: ورود این ماشین‌ها از یک طرف خوب است و باعث می‌شود، کاری که پیش از این ۱۰ سال طول می‌کشید، حالا در نیمی از سال انجام شود، اما مقامات محلی برای اینکه برای هر بولدوزر مجوز صادر کنند، حدود ۴۱۵ دلار امریکا پول می‌گیرند و از کسانی که روی بولدوزر کار می‌کنند ماهانه ۵۸۰ دلار امریکا هزینه دریافت می‌کنند. رویدادهای اینچنینی ناشی از ضعف قوانین است اما همه چیز به اینجا ختم نمی‌شود، آسیب‌های زیست‌محیطی هم وجود دارد، زمین‌های کشاورزی در پای کوه‌های هسین‌گان تخریب و منابع آبی منطقه هم آلوده شده است. سو ماینت، از اهالی منطقه به سرویس میانمار رادیوی آسیای آزاد می‌گوید: رود گان‌تون که از کوه‌ها سرچشمه می‌گیرد و از داخل معدن «نان» عبور می‌کند، فراهم‌کننده آب آشامیدنی و آب مورد نیاز برای آبیاری محصولات کشاورزی بوده که حالا قرمز و پر از گل و لای شده است. مشکل دیگری که با رشد صنایع معدنی در میانمار سربرآورده است، از شرایط کار در این منطقه ناشی می‌شود. کارگران معدنی که سن برخی از آنها فقط به ۱۴ سال می‌رسد، وقتی پمپ مکش آب ماسه‌ها، ‌کثافات و ریگ‌ها را برای دسترسی به طلا الک می‌کند تا زانو در گل هستند، گاه خطر سقوط سنگ هم به این شرایط اضافه می‌شود. زنان منطقه نیز با حداقل ابزار حفاظتی جیوه را جا‌به‌جا می‌کنند. این کارگران مرد، زن و کودک در شرایطی کار می‌کنند که دستمزد روزانه آنها ۴/۱۵ دلار امریکا برای یک کارگر مرد و ۲/۵ دلار برای یک کارگر زن است. همه چیز به اینجا ختم نمی‌شود، در کنار شیوع بیماری‌ها، شرایط سخت زندگی و کار، مردم منطقه به مصرف مواد مخدر روی آورده‌اند و از سال ۲۰۱۰میلادی تاکنون مصرف هروئین، متامفتامین و تریاک در اینجا سر به فلک کشیده است. و حالا سازمان‌های حقوق بشری و ساکنان منطقه نگرانند در شرایطی که زیرساخت‌های مورد نیاز برای رشد در این منطقه وجود ندارد با توسعه معادن روند معضل‌ موجود چقدر شدت پیدا می‌کند؟

منبع : صمت

Print Friendly, PDF & Email